MyLife

ชีวิตช่วงนี้อ้วนๆ งานอ้วนๆ

พุงอ้วนๆ นอนอ้วนๆ

กินข้าว ทำงาน ดูหนัง เล่นเนต โอ้ ละ ลือ ละ อา ต้ง เนี้ยว!

หลังจากไปดู Across the Universe มาทำให้ติดใจเพลงประกอบหนังขึ้นมาติดหมัด ตอนนี้เพลงในหัวเป็นเดอะบิทเทิ้ลตลอดเพลา

ขณะนี้เป็นเพลง I want you (she's so havy)

หลังจากไปดูเดี่ยว 7 มา ไม่ได้ประทับใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่รู้สึกแย่

พี่โน๊ตทำได้ทรงๆ ไม่ขำเว่อร์ อยู่ในภาวะ ชอบ 60-70%

นี่! ดูมีหลักการ

เห็นเเซมๆ อย่างนี้ดึกๆ เเอบไปนอนฝันว่าได้บัตร 500 นั่งดูหน้าสุด  (ความจริงคือซื้อมาพันหนึ่งดูตรงกลาง ฮ่าๆ) ทักทายพี่โน๊ตราวกับพี่น้อง

พี่โน๊ตทักข่อยประมาณว่า เฮ๊ย เอ๊งมาดูข้าตอนที่แล้วใช่ไหม ดีมากช่วยกันทวนมุกด้วย  ฉึ่ง! คนแก่มันกงก๊งจริงๆ

ซึ่งไม่รู้สุดท้าย ฝันเพราะเคียดแค้นค่าตั๋วหรืออยากดูอีกรอบ

งานเยอะ แต่ชิวๆ ไม่มีเรื่องตื่นเต้ว

เอาเป็นว่าอยากมีเรื่องหนุกๆ เกิดขึ้นในชีวิต น่าจะไปเที่ยว แต่อยากประหยัดตังค์  เอ๊ะ อารายของเมิงนิ!

ปล. ช่วยกันบอกต่อ งานนี้ดีมากๆ

Crack2 : Artistic flowers in the park  นิทรรศการศิลปะในสวน (แห่งการให้) สาธารณะ

click to comment

ในห้วงเวลาแห่งรักที่กรุ่นหอมด้วยกลิ่นของดอกไม้ Mor Mor creative forum (อาศรมนักสร้างมอมอ) และ โครงการกลไกสื่อสารจิตอาสา มูลนิธิบูรณะชนบทฯ ชวนคุณมาสูดอากาศสดชื่นในอุทยานเบญจสิริ ชื่นชมความงามจากงานศิลปะนับร้้้อยชิ้นที่จะผลิบานดั่งสวนดอกไม้แห่ง 'การให้ที่ไม่มีเงื่อนไข' เพื่อเดือนแห่งความรักครั้งนี้จะงดงามด้วย 'การให้'

ผู้ร่วมปลูกดอกไม้แห่งการให้ ได้แก่ อาทิ ท่านติช นัท ฮันห์ พระมหาเถระองค์สำคัญของโลก, พระไพศาล วิสาโล
(วัดป่าสุคะโต), ศาสตราจารย์ระพี สาคริก, อนุชัย ศรีจรูญพู่ทอง, อุดม อุดมศรีอนันต์, ชลิต นาคพะวัน, วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์, ภัทรีดา ประสานทอง, ตรัย ภูมิรัตน และเสริมคุณ คุนาวงศ์ ร่วมด้วยประชาชนทั่วไป รวม 100 ชีวิต ร่วมกันสร้างสรรค์งานศิลปะผ่านเฟรมผ้าใบขนาด 9X9 นิ้ว ร่วม 200 ชิ้น

เปิดแสดงงานในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551 ลงทะเบียนเวลา 15.00 น. เปิดนิทรรศการ เวลา 16.00 น. ณ อุทยานเบญจสิริ(ใกล้รถไฟฟ้าสถานีพร้อมพงษ์) และจัดแสดงงานระหว่างวันที่ 14 กุมภาพันธ์ - 14 มีนาคม 2551

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม
 081 685 8176, 086 668 3722



click to comment  click to comment

edit @ 11 Feb 2008 23:33:44 by zhzq~

คนทำมะดา

บ่วิเสด

บ่เก่งกาด

พูดบ่เก่ง

บ่ขำ

บ่เจ๋ง

บ่ได้เฮื่อง

ขี่รถถีบบ่เป็น

บ่มีจุดมุ่งหมาย

บ่เห็นทางไปและมา

ตอบบ่ได้ บอกบ่ถูก

ใช้ชีวิตไปวันๆ

เหนื่อยแต่บ่ได้พัก

เหนื่อยใจสิบ่คือเหนื่อยกาย

เหนื่อยกายสิจะช่วยให้เหนื่อยใจน้อยลงได้บ่?

ข่อยสิสงสัย

จากคนกรุงเทพผู้เที่ยวลาว

ท้าวเวเลอร์ๆ

กลับไปอ่านเอนทรีเก่าๆ

อ่านแล้วขำปนแปลกใจ ถึงความเปลี่ยนไปจากวันนั้นถึงวันนี้

ฉันอ่านตัวเองแล้วรู้สึกได้ชัดเจน

ตัวเองเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เชียวหรือ?

ตลกดี จริงๆแล้วเธอคนนั้น กับ ฉันคนนี้ จะเรียกว่าคนๆ เดียวกันก็ได้ ไม่ใช่ก็ได้อีกเช่นกัน

ฉันเพียงแต่โหยหาความเป็นเด็ก

เด็กที่ไม่มีคิดอะไรมาก

อยากทำอะไรก็ได้

อยากด่าใครก็ด่า

อยากเมินอะไรก็เมิน

แต่ตอนนี้ฉันเหมือนอมอะไรไว้ตลอดเวลา

มันเหนื่อย

จริงๆ แล้วฉันไม่รู้

หลายคนบอกว่าให้ปล่อยความไม่รู้นั้นไว้

แล้วปล่อยให้เสียงข้างในมันดัง

ฮ่วย!!!!!!!!! เสียงข้างในมันจะดึงกูจมน้ำตายแล้ว

ยอมแพ้ครั้งที่เท่าไหร่?

ไม่รู้

ดิ้นมากมันเหนื่อย

ใช่ไหม

พอพักก็เหนื่อยใจอีก

แต่ก็ไม่ยอมแพ้

ไม่ยอมหยุด

ฮือออออออออออ

อยากมีคนมากอดเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย