ไดใหม่เจ้า
อัปเปหิมา exteen อย่างเสียดายได
เอาเถอะๆ
วันนี้แวะมาดู comm pub เป้ปแล้วก็มานั่งรอเอ๋ให้ห้องคอม
ง่วงมากๆเลย
เพราะว่าเมื่อวานกว่าจะได้นอนก็ปาไปตี 3 เป็นแบบนี้มาหลายวันเพราะงาน เต็มหัว+ที่บ้านกำลังอยู่วุ่นวายน่ากระโดดหนี
เราเลยแทบจะเป็นซอมบี้หน้าคอมพิวเตอร์ เฮ้ออ~~~ เซ็งจริงๆ
เรามีความเชื่อหนึ่งว่า ทุกคนต่างมีปัญหาของตัวเอง
วันนี้ฉันอยากเล่าปัญหาหนึ่งของฉันจัง
ทุกครั้งที่ฉันนั่งหน้าคอม
นอนเล่น
เล่นเกมส์
อ่านการ์ตูน
นิยาย
หรือพอกเก็ดบุกค์
ทุกครั้ง ทุกคราว จะมีเสียงไล่ให้ฉันไปทำงาน
"ถ้าไม่ทำไม่ต้องเอาเงินเดือน"
"ถ้าไม่ทำก็ไปทำนู้นสิ"
"ถ้าขี้เกียจแบบนี้ฉันจะปรับเงินเธอ"
แล้วถ้าฉันต้องการเพียงการพักผ่อนที่เป็นส่วนตัว
มันจะเป็นไปได้ไหมนะ
แล้วถ้าฉันต้องการเพียงอ่านหนังสือซักเล่ม
เธอจะช่วยไม่รบกวนฉันหน่อยได้ไหม
แล้วถ้าฉันอยากให้เธอเห็นหัวใจฉัน
เธอจะช่วยไม่พูดถึงค่าตอบแทนและผลประโยชน์ซักวินาทีเถอะ
เพราะฉันเป็นมนุษย์
ฉันไม่ใช่เครื่องจักร
เพราะฉันมีหัวใจ
ฉันจึงโศกเศร้านัก
เพราะฉันเหนื่อยอ่อน
ฉันจึงต้องการความรัก
ฉันรู้ว่าความเหนื่อยอ่อนของชีวิตนั้นมีทุกย่อมหญ้า ที่ตัวของคุณมันก็ช่างมาเหลือเกิน
แต่ฉันก็มีหัวใจ ช่วยมองเห็นมัน เพื่อฉันจะได้มองเห็นคุณ
ท่านติชนัทฮันท์สอนให้อยู่กับลมหายใจ
"หายใจเข้ารู้ตัวทั่วพร้อม รู้ว่าเรากำลังท้อแท้...หายใจออก รู้ตัวทั่วพร้อม รู้ว่าเจ้าความท้อแท้นี้มาจากไหน เฝ้ามองมันด้วยความอ่อนโยน..."
edit @ 2005/09/21 15:10:51
)